Ολύμπιανς : Οι Ολυμπιονίκες του μοντέρνου ελληνικού τραγουδιού !

Η ιστορία των "Ολύμπιανς"
Το συγκρότημα των "ΟΛΥΜΠΙΑΝΣ" δημιουργήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1965 στην Θεσσαλονίκη από τους'Αλκη Κακαλιάγκο (πιάνο-hammond organ)μέλος των "VIPS", Πασχάλη Αρβανιτίδη (τραγούδι-μπάσο), Βαγγέλη "Σπόρος" Κουτσοτόλη (σαξόφωνο), Κούλη Καλογιαννίδη (κιθάρα), Δημήτρη "Τζακ" Λαζαρίδη (τύμπανα), μέλη του διαλυθέντος συγκροτήματος των "BRAHMS"

Αυτοί οι πέντε είναι οι ιδρυτές και θεμελιωτές του θρύλου των Ολύμπιανς.

Πρώτες εμφανίσεις στo night-club "Χαβάη" στην Ν.Κρήνη (σήμερα νοσοκομείο ΙΚΑ) με "αφεντικό" τον Τάκη Κανίδη. Η νεολαία από την πρώτη στιγμή αγκαλιάζει και στηρίζει με την αγάπη της το συγκρότημα.

  Ο Γιώργος Κοντόπουλος (ραδιοφωνικός παραγωγός) με τα μαγνητόφωνα του ηχογραφεί ζωντανά τους Ολύμπιανς σε μουσικό πρωινό στην "Χαβάη" και τους παρουσιάζει σε εκπομπή του στη "Φωνή της Αμερικής",

  την ίδια ηχογράφηση και με ζωντανή συνέντευξη των Ολύμπιανς βγάζει στον αέρα ο 'Αλκης Στέας σε εκπομπή του στο ραδιόφωνο την οποία την ακούει ο τότε διευθυντής του υποκαταστήματος στην Θεσσαλονίκη της Δισκογραφικής εταιρείας "Ελλαδίσκ" Γιάννης Σωκρατίδης

  ο οποίος ενθουσιάζεται και ανοίγει τον δρόμο για να ηχογραφηθούν στην Αθήνα (Δεκέμβριος 1965), με παραγωγό τον Γ.Ράλλη, ο "Τρόπος" και το "Συμπόσιο" με αποτέλεσμα την επιτυχία και αναγνώριση σ'όλη την Ελλάδα.

 Η πρωτοφανής επιτυχία των "Ολύμπιανς", για τα δεδομένα εκείνης της εποχής. μπορεί να αιτιολογηθεί ως εξής. 

 Πάντα οι νέοι θέλουν να έχουν την δική τους μουσική. Ο χορευτικός ρυθμός που συγκινούσε τότε (1965) ήταν το σέικ.

  Οι "Φόρμινξ", που προηγήθηκαν των "Ολύμπιανς", έπαιζαν μεν μοντέρνα χορευτική μουσική, αλλά "σνόμπαραν" τον ελληνικό στίχο. Και γενικά όλα τα συγκροτήματα εκείνης της εποχής έκαναν το ίδιο, η τραγουδούσαν στα ελληνικά με ξενική προφορά.

  Η καθαρή και ειλικρινής άρθρωση του Πασχάλη σε μελωδίες με ελληνικό στίχο, σε μουσική με "ευρωπαικό άκουσμα" σε σύγχρονους μοντέρνους χορευτικούς ρυθμούς έκανε να σκιρτίσουν οι καρδιές όλων των νέων,

και να χαρίσουν όλη τους την αγάπη στο συγκρότημα και ακόμη να την μεταφέρουν και στις επόμενες γενιές.

Αποτέλεσμα όλα τα νεανικά ροκ συγκροτήματα άρχισαν να ηχογραφούν την μουσική τους πάνω σε ελληνικό στίχο.

  Ακολουθεί το "Συγνώμη" με στίχους γραμμένους από τον Ν.Ελληναίο, το "Σχολείο" και η δημοτικότητα του γκρουπ ανεβαίνει στα ύψη.

Στρατιωτική θητεία, σπουδές και άλλες οικογενειακές υποχρεώσεις απεμάκρυναν κάποια απο τα ιδρυτικά μέλη από το συγκρότημα.

  Γι αυτό πολλοί καλοί μουσικοί που εν συνεχεία διέπρεψαν στο μουσικό στερέωμα πέρασαν από τους "Ολύμπιανς" όπως οι Βασίλης Παπαβασιλείου (μπάσο-τραγούδι), Νίκος Παπάζογλου και Γιάννης Καρατζόγλου (τραγούδι),

  Παντελής Δεληγιαννίδης (κιθάρα), Γιώργος Ζηκογιάννης (μπάσο), Νίκος Αρχοντής (βιολί-σαξόφωνο), Αντώνης Θεοδωρόπουλος (σαξόφωνο), Πάνος Λεμονίδης (ντράμς),

Νέστωρας Δάνας (κιθάρα), Βαγγέλης Κιτσικόπουλος (κιθάρα-τραγούδι), Ρούλης Πυρίλης (ντράμς).

 Το 1972 έχουν απομείνει από τα ιδρυτικά μέλη μόνο ο Πασχάλης Αρβανιτίδης και ο 'Αλκης Κακαλιάγκος. Τα μουσικά πράγματα της εποχής δεν ευνοούν την ύπαρξη συγκροτημάτων (1972).

  Ο Πασχάλης κατεβαίνει στην Αθήνα και ξεκινά μια επιτυχημένη σόλο καριέρα. Ενώ ο 'Αλκης Κακαλιάγκος συνεχίζει να συνθέτει μουσική, να κάνει μουσικές παραγωγές 

  με αποκορύφωμα την μουσική επένδυση στην μεγάλου μήκους ταινία του Τάκη Κανελλόπουλου "Το Ρομαντικό σημείωμα" συμμετοχή στο 38ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 1997.

Λίγα λόγια για τον Πασχάλη

  Ο Πασχάλης Αρβανιτίδης γεννήθηκε στο Δοξάτο της Δράμας στις 28 Αυγούστου 1946 και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Ξεκίνησε από τα συγκροτήματα της γειτονιάς του, τους Ντράγκστορ Μεν (Drugstore Men) και τους Μπραμς (Brahms).

Σε ηλικία μόλις 18 ετών έγινε γνωστός στο πανελλήνιο ως τραγουδιστής και μπασίστας των Olympians, με τραγούδια (Τρόπος, Συμπόσιο, Συγνώμη, Σχολείο), που έγιναν κλασικά και τραγουδιούνται μέχρι σήμερα στα νεανικά πάρτι και όχι μόνο.
  Οι εμφανίσεις τους χαλούσαν κυριολεκτικά κόσμο, με αποκορύφωμα την Χρυσή Βραδιά στο Καλλιμάρμαρο Στάδιο της Αθήνας στις 5 Οκτωβρίου του 1966, όπου 60.000 θεατές αποθέωσαν τους Θεσσαλονικείς Olympians και τον Πασχάλη.
 Η επιτυχία των Olympians οφείλεται στην καθαρή ποπ φωνή του Πασχάλη και στους ελληνικούς στίχους των τραγουδιών τους, που άγγιζαν τις καρδιές τη νεολαίας, σε αντίθεση με τα άλλα ποπ συγκροτήματα της εποχής που χρησιμοποιούσαν αγγλικό στίχο.


Μια ανάμνηση από το Νίκο Παπάζογλου


"Έχω κάνει άλλα συγκροτήματα νωρίτερα, έχουμε συμμετάσχει σε διαγωνισμούς, ξέρεις τώρα…. Τότε τα συγκροτήματα αλλάζανε κάθε βδομάδα. Αλλά είχαμε συμμετάσχει σε διαγωνισμούς και σε πρωινά που γινόντουσαν τότε. Και όταν ήρθε η ώρα να πάει ο Πασχάλης φαντάρος, ε γνωριζόμασταν όλοι μεταξύ μας και οι “Ολύμπιανς” είχανε τότε σταθερή δουλειά στη “Χαβάη” την οποία θέλανε να την διατηρήσουν. Χρειαζόντουσαν τραγουδιστή στη θέση του Πασχάλη. Και επειδή εγώ είχα διακριθεί σ’ αυτό τον κύκλο των συγκροτημάτων, μου πρότειναν εμένα να πάω. Και έτσι δούλεψα για ένα – ενάμιση χρόνο μαζί τους, παλεύοντας να τελειώσω και το λύκειο συγχρόνως.

Το ρεπερτόριο ήτανε πολυποίκιλο. Εγώ δεν τραγουδούσα τα τραγούδια των “Ολύμπιανς” τα “Πόσο μ’ αρέσει ο τρόπος” κλπ. Σ’ αυτά τα κατάφερνε πολύ καλύτερα ο μπασίστας μας ο Βασίλης Παπαβασιλείου. Αυτός είχε αναλάβει αυτό το ρεπερτόριο και εγώ είχα αναλάβει το ρεπερτόριο το γενικό, το οποίο ήτανε Αγγλόφωνο, Ιταλόφωνο, Γαλλόφωνο, ότι θέλεις. Βέβαια εγώ όλες αυτές τις γλώσσες εγώ τις μιλούσα τότε όπως οι καμπαρετζούδες, αλλά έφτανε το τραγούδισμα.

-Υπάρχει τίποτα ηχογραφημένο από τότε;
-Υπάρχει ναι. Υπάρχει.
-Πώς ήτανε η φωνή σου τότε; Τον έβγαζες αυτό το λυγμό που λέμε;
-Ναι…ναι. Υπήρχαν αυτά τα στοιχεία. Και μερικά τραγούδια από τον χώρο των κλαμπ, τα χαρακτήρισα για πάντα. Γι’ αυτό άμα θυμάσαι, όταν ερχόταν η ώρα να πω το “Black is Black” στο πρόγραμμα με τον Σαββόπουλο, ο οποίος φώναζε “άντεεεε Ολύμπιανς” και τέτοια, θυμόντουσαν όλοι τον τρόπο που το τραγουδούσα και τότε.
-Το “Black is Black” το έβγαζες με το λυγμό που έκανε κι’ αυτός ε;
-Ναι…ναι.."

0" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/XdXmNHALga0" width="420">

Θεσσαλονίκη 2009- Επανασύνδεση των «Ολύμπιανς» μετά από 37 χρόνια

Είναι γνωστοί και ως οι «Beatles» της Θεσσαλονίκης. Για δεκαετίες συντρόφευσαν το μουσικόφιλο κοινό της Ελλάδας με επιτυχίες, που έγιναν θρυλικές.

Χώρισαν οριστικά πριν από 40 χρόνια και συναντήθηκαν ξανά στην αφετηρία τους, τη Θεσσαλονίκη,το 2009 για να τραγουδήσουν όλοι μαζί στη γενέθλια εκδήλωση ενός φορέα ...νεότερου από το συγκρότημά τους, του Συνδέσμου Εξαγωγέων Βορείου Ελλάδος (ΣΕΒΕ), που γιόρταζε τα 35 του χρόνια.

Ο λόγος για τους «Ολύμπιανς», το συγκρότημα που δημιουργήθηκε το Σεπτέμβριο του 1965, από τους Αλκη Κακαλιάγκο (πιάνο-hammond organ), Πασχάλη Αρβανιτίδη (τραγούδι-μπάσο), Βαγγέλη «Σπόρο» Κουτσοτόλη (σαξόφωνο), Κούλη Καλογιαννίδη (κιθάρα) και Δημήτρη «Τζακ» Λαζαρίδη (τύμπανα).

Με αυτή, την αρχική του σύνθεση, το γκρουπ είχε να εμφανιστεί από το 1967, δηλαδή 42 ολόκληρα χρόνια,το 2009, ενώ ως «Ολύμπιανς» (μαζί και με άλλα μέλη) δεν έχουν επανασυνδεθεί από το 1972, τόνισαν μέλη του συγκροτήματος,

Το ελληνικό θρυλικό συγκρότημα εμφανίστηκε το βράδυ της Τσικνοπέμπτης (19/02/2009), στο ξενοδοχείο PORTO PALACE της Θεσσαλονίκης, όπου ο Κούλης Καλογιαννίδης έπαιξε ξανά κιθάρα, για πρώτη φορά ύστερα από πολλά χρόνια. Τη συναυλία των «Ολύμπιανς» συνόδευσε σπάνιο οπτικό υλικό.

Αναρτήθηκε από theo