Ελληνική Eurovision: Εκεί που δεν πάει πιο κάτω

Υπάρχει κι ένα καλό από τον χθεσινό μεγάλο τελικό. Τελείωσε.
Δεν ξέρω αν το Mad ξέρει να κάνει παραγωγές, όπως έσκουζε χθες ο Χατζηνικολάου στο Twitter. Ξέρω πως μετά από όλο αυτό που είδαμε χθες ο μόνος που δικαιούται να χαίρεται είναι ο Αγάθωνας και οι Κόζα Μόστρα, αφού το δικό τους τραγούδι θα ταξιδέψει τελικά στη Σουηδία. Όχι, δεν ήταν το καλύτερο, αφού η λέξη «καλύτερο» είναι συγκριτικός του «καλό» και τα τραγούδια που ακούστηκαν για άλλη μια φορά χθες μόνο καλά δεν τα λες.

Δεν είναι όμως τόσο τα αυτιά μας που κακοποιήθηκαν χθες, όσο τα μάτια μας. Πώς αλλιώς να περιγράψουμε την επίδραση που είχε πάνω μας η ακατάσχετη λεύκανση της Θωμαή Απέργη, το ‘80s κοκοράκι και το φόρεμα της Τζωρτζίνας, τη Ρουσλάνα (ολόκληρη), το ακατανόητο σκηνικό – τοίχος αναρρίχησης στο κέντρο της σκηνής, το look της Ήβης Αδάμου και της μικρής της κόρης, της Ελευθερίας Ελευθερίου, τα ντουέτα των Ελλήνων καλλιτεχνών με τους παλαιούς νικητές της Eurovision που χρειάζονταν περίπου 10 πρόβες ακόμη ώστε να αρχίσουν να μοιάζουν με τραγούδι.

Ο πιο απογοητευτικός όμως κατά τη γνώμη μου ήταν η μεγάλη μας ελπίδα για κάτι φρέσκο, για κάτι άλλο, για κάτι πιο ευφάνταστο. Αντί γι’ αυτό πήραμε ανέμπευστο κείμενο, προμελετημένα αστεία κι ένα «αχ, αφού μπορείς καλύτερα, το ξέρουμε». Η Δέσποινα Βανδή ήταν μεν καλύτερη του αναμενομένου αλλά δεν κατάφερε να αποχωριστεί ούτε για δύο ώρες τα κουσούρια της πίστας. «Περνάτε καλά;» ρώτησε κάποια στιγμή το κοινό και προς στιγμήν φοβήθηκα ότι στο επόμενο τραγούδι θα έδινε το μικρόφωνο στο κοινό λέγοντας «δικό σας». Επίσης, πρόλαβε να αλλάξει τρία φορέματα τη στιγμή που ακόμη και η Ζέτα την προηγούμενη μέρα στον 4ωρο τελικό του Dancing είχε μείνει στο ένα.

Συμπέρασμα; Δεν μας πείραξε τόσο που δεν ακούσαμε ούτε μια νότα live παρά μόνο playback (σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα συνοδευόταν και από κακό lip singing) σε όλη τη διάρκεια της βραδιάς. Μας πείραξε που δεν είδαμε ούτε μια νότα αισιοδοξίας ότι και χωρίς χρήματα, και χωρίς μεγαλόψυχους χορηγούς έχουμε κι εμείς να δώσουμε κάτι σε αυτόν τον διαγωνισμό. Κάτι για το οποίο να είμαστε υπερήφανοι.