To συγκινητικό "Tsumiki no ie" (The House of Small Cubes), του Kunio Katô, είναι η μικρού μήκους animation ταινία που το 2009 "έκλεψε" το Όσκαρ από το "Presto" της Pixar και το "Oktapodi".
Η υπόθεση έχει ως εξής:
Καθώς η πόλη του έχει πλημμυρίσει, ένας ηλικιωμένος αναγκάζεται να προσθέτει συνεχώς επιπλέον επίπεδα στο σπίτι του προκειμένου να διατηρηθεί στεγνό και να συνεχίσει να μένει εκεί. Αλλά όταν κατά λάθος του πέφτει ένα αγαπημένο του αντικείμενο στα χαμηλότερα επίπεδα, αναγκάζεται να καταδυθεί για να το βρεί. Έτσι με την αναζήτηση, ξεκινά ταυτόχρονα να ξαναζεί τις αναμνήσεις μιας ολόκληρης ζωής...
Σχολιασμός:
Η "πλημμύρα" είναι μεταφορική. Είναι ο χρόνος που είναι σκληρός και μας αναγκάζει να προχωρήσουμε στο επόμενο στάδιο της ζωής μας, ακόμη και αν δεν θέλουμε να το κάνουμε, επειδή αισθανόμαστε ευτυχείς εκεί που είμαστε, ακόμη κι αν ίσως θα θέλαμε να μείνουμε εκεί λίγο περισσότερο, αλλά δεν μπορούμε.
Η αύξηση του νερού μας αναγκάζει να προχωρήσουμε, δεν υπάρχει καμία εξαίρεση. Ο γέρος από την ταινία ταξιδεύει πίσω στο χρόνο για να παρακολουθήσει και πάλι τις μνήμες της ζωής του, αλλά επίσης, όπως όλοι γνωρίζουμε, έχει αντιληφθεί ότι όλες αυτές οι στιγμές έχουν απολύτως παρέλθει.
Δεν είναι δυνατόν να ζήσουμε κάτω από το νερό, μπορούμε μόνο να βυθιστούμε στο νερό για μια στιγμή και να ρίξουμε μια ματιά στο τι υπάρχει εκεί.
Αυτό είναι και το μόνο που μπορούμε τελικά να κάνουμε...
Η ταινία:
Η υπόθεση έχει ως εξής:
Καθώς η πόλη του έχει πλημμυρίσει, ένας ηλικιωμένος αναγκάζεται να προσθέτει συνεχώς επιπλέον επίπεδα στο σπίτι του προκειμένου να διατηρηθεί στεγνό και να συνεχίσει να μένει εκεί. Αλλά όταν κατά λάθος του πέφτει ένα αγαπημένο του αντικείμενο στα χαμηλότερα επίπεδα, αναγκάζεται να καταδυθεί για να το βρεί. Έτσι με την αναζήτηση, ξεκινά ταυτόχρονα να ξαναζεί τις αναμνήσεις μιας ολόκληρης ζωής...
Σχολιασμός:
Η "πλημμύρα" είναι μεταφορική. Είναι ο χρόνος που είναι σκληρός και μας αναγκάζει να προχωρήσουμε στο επόμενο στάδιο της ζωής μας, ακόμη και αν δεν θέλουμε να το κάνουμε, επειδή αισθανόμαστε ευτυχείς εκεί που είμαστε, ακόμη κι αν ίσως θα θέλαμε να μείνουμε εκεί λίγο περισσότερο, αλλά δεν μπορούμε.
Η αύξηση του νερού μας αναγκάζει να προχωρήσουμε, δεν υπάρχει καμία εξαίρεση. Ο γέρος από την ταινία ταξιδεύει πίσω στο χρόνο για να παρακολουθήσει και πάλι τις μνήμες της ζωής του, αλλά επίσης, όπως όλοι γνωρίζουμε, έχει αντιληφθεί ότι όλες αυτές οι στιγμές έχουν απολύτως παρέλθει.
Δεν είναι δυνατόν να ζήσουμε κάτω από το νερό, μπορούμε μόνο να βυθιστούμε στο νερό για μια στιγμή και να ρίξουμε μια ματιά στο τι υπάρχει εκεί.
Αυτό είναι και το μόνο που μπορούμε τελικά να κάνουμε...
Η ταινία:

0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Αφήστε εδώ το σχόλιο σας...